Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Gdzieś w słuchawkach, bardzo cichutko gra muzyka. Kolejny, jak na to mówię, elektro soft, kolejny uspokajacz i wyciszacz. Jak dobrze.
Wcale tego nie postanowiłam. To wyszło jakoś samo z siebie. Lubię mieć coś zaplanowane, ale raz na jakiś czas spontaniczny wyczyn wywołuje we mnie w euforię pozytywnych uczuć. Szczególnie kiedy jest udany.
Wracając na właściwy tor - zaczęłam chodzić po blogach. Przeszukałam katalog i powiem szczerze, że w pierwszej chwili byłam załamana. Kaleczące oczy pokemony, wszędzie wielka, przesadzona radość albo odwrotnie - smutek, graniczący z rozpaczą. Jakby nie było już wartościowych ludzi wśród społeczności blogerów. Jakby nie było o czym pisać, tylko o swoim uciemiężeniu. Jakby życie nie dostarczało żadnych pięknych wrażeń. Przykre doznanie, naprawdę bolesne dla duszy.
Próbowałam dalej, pomogło. Znalazłam kilka stron, na których mogłam zaspokoić swoją ciekawość. Podpisałam się pod kilkoma notkami, wyraziłam trochę własnej opinii. Odkryłam, że nie wszystko stracone, że jest jeszcze nadzieja.
To było dla mnie odżywcze. Warto czasem spojrzeć wokół siebie, zobaczyć jaki jest świat poza tym, który samemu się dla siebie tworzy. Może dzięki temu jeszcze bardziej doceniłam swoje życie? Może odkryłam coś, co urośnie, zaskakując mnie swoim ogromem w przyszłości?
To dziwne, poczułam potrzebę obecności ludzi, że się tak wyrażę, nierealnych, odsuwając się od tych blisko mnie. I dalej to robię, dalej zamykam się w swoim kokonie. Dlaczego? Przecież jestem otwartą osobą, nigdy nie miałam z tym jakiś większych problemów. Przyszedł taki czas w tym roku szkolnym, że... poczułam przesyt. Zbyt dużo ludzi chciało być blisko mnie. Może w ten sposób w jakiś sposób naruszyli moją granicę prywatności - poczucia swobody. Teraz trochę się skuliłam, chyba nie mam ochoty na bliską obecność. A może... Może nie spotkałam jeszcze tej osoby, przy której zawsze będę się czuć swobodnie? Może tym właśnie... byłaby miłość?
Zaczęło się tak niewinnie, nawet nie podejrzewałam, że dojdę to tego drażliwego tematu. Cóż poradzić - choćbym nie wiem jak się zarzekała, że nie będę, gdzieś tam o tym myślę, gdzieś z tyłu marzę o kimś wyjątkowym. Na razie jednak, ta osoba jest na tyle specyficzna, że nie wiem czy może być realna.
Skończę, bo sama się wciągam w swoją plątaninę. Jak zwykle - nic konkretnego. Ale przecież tak mało mnie to obchodzi. Naprawdę.
